Journal of Police Medicine

fa اثربخشی پروتکل آموزشی مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بر امید شناختی ـ انگیزشی و پرخاشگری در سربازان: مطالعه پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل Effects of a Positive Psychology-Based Educational Protocol on Cognitive-Motivational Hope and Aggression among Soldiers: A Pilot Randomized Controlled Study روان‌شناسی انتظامی Police Related Psychology پژوهشی اصيل Original Research اهداف: محیط نظامی می‌تواند با چالش‌های روان‌شناختی و رفتاری برای سربازان همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی پروتکل آموزشی مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بر امید شناختی ـ انگیزشی و پرخاشگری در سربازان انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش در دو مرحله طراحی و ارزیابی مقدماتی مداخله انجام شد. ابتدا، پروتکل آموزشی مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا در قالب هشت جلسه گروهی ۹۰ دقیقه‌ای تدوین و روایی محتوایی آن توسط ۱۰ نفر از متخصصان بررسی شد. سپس، ۴۰ سرباز به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل، هر گروه ۲۰ نفر، قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پرخاشگری باس و پری و مقیاس امید بزرگسالان اسنایدر بود. داده‌ها با آزمون‌های من‌ویتنی یو، ویلکاکسون و رگرسیون رتبه‌ای تحلیل شدند. یافته‌ها: نسبت روایی محتوا و شاخص روایی محتوا برای پروتکل به‌ترتیب 89/0 و 0/91 به‌دست آمد. در پیش‌آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه در نمره کل امید و پرخاشگری مشاهده نشد. در پس‌آزمون، تفاوت بین دو گروه در نمره کل امید (0/003p=) و پرخاشگری (0/001p<) معنادار بود. در گروه مداخله نیز نمره کل امید (0/028p=) و پرخاشگری (0/004p=) از پیش‌آزمون تا پس‌آزمون تغییر معناداری داشتند، اما در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد. همچنین، عضویت در گروه مداخله و مدت سپری‌شده از خدمت، پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار سطح امید بودند. نتیجه‌گیری: پروتکل آموزشی مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا از روایی محتوایی مطلوبی برخوردار بود و اجرای آن با تغییرات معنادار در امید و پرخاشگری سربازان همراه شد. استفاده از مداخلات کوتاه‌مدت و بومی‌سازی‌شده مبتنی بر منابع روان‌شناختی مثبت می‌تواند در برنامه‌های ارتقای سلامت روان نیروهای نظامی و انتظامی مورد توجه قرار گیرد.   Aims: Military environments may expose soldiers to psychological and behavioral challenges because of their hierarchical structure, communication restrictions, disciplinary pressures, and collective living conditions. This study aimed to develop and preliminarily evaluate the effects of a positive psychology-based educational protocol on cognitive-motivational hope and aggression among soldiers. Materials and Methods: This study was conducted in two stages. First, a positive psychology-based educational protocol consisting of eight 90-minute group sessions was developed, and its content validity was evaluated by 10 experts. In the second stage, 40 soldiers were randomly allocated to an intervention group or a control group, with 20 participants in each group. The intervention group received the educational protocol, whereas the control group received the unit’s usual services. Data were collected using the Buss–Perry Aggression Questionnaire and Snyder’s Adult Hope Scale. The total hope score was calculated using the eight substantive items, excluding the four distractor items. Baseline characteristics were compared using the Mann–Whitney U test and Fisher’s exact test. The primary analysis compared change scores between the two groups using the Mann–Whitney U test. Within-group changes were examined using the Wilcoxon signed-rank test. Findings: The mean content validity ratio and content validity index of the protocol were 0.89 and 0.91, respectively. At baseline, no significant differences were observed between the groups in total hope or aggression scores. However, the distribution of educational level differed significantly between the groups (P=0.010). At posttest, significant between-group differences were found in total hope (P=0.003) and total aggression scores (P<0.001). Comparisons of change scores also indicated significant between-group differences in the pattern of change in total hope (P=0.041) and total aggression (P=0.005). Within the intervention group, significant changes from pretest to posttest were observed in total hope (P=0.028) and aggression (P=0.018), whereas no significant change in total hope was observed in the control group. Conclusion: The positive psychology-based educational protocol demonstrated satisfactory content validity, and its implementation was associated with statistically significant changes in cognitive-motivational hope and aggression among soldiers. Given the limited sample size, absence of an active control group, baseline imbalance in educational level, and lack of follow-up assessment, the findings should be interpreted as preliminary evidence. Larger multicenter studies using active control conditions and follow-up assessments are needed to confirm these findings.   روان‌شناسی مثبت‌گرا، امید شناختی ـ انگیزشی، پرخاشگری، سربازان، محیط نظامی، مطالعه تصادفی‌شده مقدماتی. Positive psychology, Hope, Aggression, Soldiers, Pilot randomized controlled study 0 0 http://jpmed.ir/browse.php?a_code=A-10-425-3&slc_lang=fa&sid=1 Najmeh eh Baraftabi نجمه شیخ‌زاده برآفتابی Nsh.6068@gmail.com No Department of Psychology, Semnan Branch, Islamic Azad University, Semnan, Iran گروه روان‌شناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران Faezeh Jahan فائزه جهان faezeh.jahan@iau.ac.ir Yes Department of Psychology, Semnan Branch, Islamic Azad University, Semnan, Iran گروه روان‌شناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران Abolghasem Yaghoobi ابوالقاسم یعقوبی yaghoobi@basu.ac.ir No Department of Psychology, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran گروه روان‌شناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Mahboobe Taher محبوبه طاهر Mahboobe.Taher@iau.ac.ir No Department of Psychology, Shahrood Branch, Islamic Azad University, Shahrood, Iran گروه روان‌شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران