Journal of Police Medicine

fa اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر الگوهای ارتباطی، تعهد زناشویی و سازگاری عاطفی در زنان متاهل The effectiveness of cognitive behavioral couple therapy on communication patterns, marital commitment, and emotional adjustment in couples روان‌شناسی انتظامی Police Related Psychology پژوهشی اصيل Original Research <div style="text-align: justify;">اهداف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر الگوهای ارتباطی، تعهد زناشویی و سازگاری عاطفی در زوجین انجام گرفت. مواد و روش‌ها: روش انجام این پژوهش نیمه تجربی بود و از طرح پژوهشی دوگروهی آزمایشی-کنترل همراه با پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیۀ زنان متاهل دارای الگوهای ارتباطی، تعهد زناشویی و سازگاری عاطفی پایین شهر تبریز بود. نمونۀ این تحقیق مشتمل بر 30 نفر از زنان متاهل مراجعه کننده به مرکز مشاوره بود و برای انتخاب آنها از روش هدفمند استفاده شد. سپس به طور تصادفی به 2 گروه که یک گروه آن 15 نفره آزمایش و یک گروه 15 نفره کنترل تقسیم می‌شوند و برنامۀ 8 جلسه‌ای بر روی گروه های آزمایش اجرا شد. نوع مداخله پژوهش حاضر، درمان شناختی-رفتاری است. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه الگوهای ارتباطی Ritchie و Fitzpatrick (1990)، پرسشنامه تعهد زناشویی Adams و Jones (1997) و پرسشنامه سازگاری عاطفی Spanier (1976) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) در سطح معنی‌داری 0/05 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد تفاوت بین دو گروه آزمایش و کنترل با توجه به نمرات متغیر وابسته، در مجموع معنی‌دار بود. میانگین تعهد شخصی (37/26=M، 1/71=SD)، تعهد اخلاقی (34/57=M، 1/12=SD) و تعهد ساختاری (64/80=M، 3/16=SD) در  پس آزمون نسبت به میانگین تعهد شخصی (17/71=M، 1/32=SD)، تعهد اخلاقی (21/20=M، 3/02=SD) و تعهد ساختاری (41/22=M، 3/65=SD) در پیش آزمون بهبود نشان داده است. میانگین رضایت زناشویی (18/60=M، 2/47=SD)، همبستگی دو نفری (8/87=M، 1/58=SD)، توافق دو نفری (27/47=M، 2/99=SD) و ابراز محبت (5/13=M، 1/40=SD) در پس آزمون نسبت به میانگین رضایت زناشویی (29/13=M، 5/68=SD)، همبستگی دو نفری (15/00=M، 3/50=SD)، توافق دو نفری (34/07=M، 3/41=SD)و ابراز محبت (2/27=M، 3/51=SD) در پیش آزمون افزایش نشان داده است. همچنین میانگین جهت‌گیری گفت و شنود (27/13=M، 2/32=SD) و جهت‌گیری همنوایی (17/53=M، 1/88=SD) در پیش آزمون نسبت به پس آزمون جهت‌گیری گفت و شنود (35/60=M، 2/19=SD) و جهت‌گیری همنوایی (24/60=M، 1/68=SD) کمتر است. نتایج نشان می‌دهد که 97/6 درصد از واریانس تعهد شخصی، 98 درصد از واریانس تعهد اخلاقی و  93/2 درصد از تعهد ساختاری  ناشی از شرایط آزمایشی است (0/001>p). 63/5درصد از واریانس رضایت زناشویی، 59/3 درصد از واریانس همبستگی دو نفری و 47/2 درصد از توافق دو نفری و 25/3 درصد از ابراز محبت ناشی از شرایط آزمایشی است (0/001>p). همچنین، نتایج تحلیل کواریانس نشان می‌دهد که 77/1 درصد از واریانس جهت گیری گفت و شنود و 92/7 درصد از واریانس جهت گیری همنوایی ناشی از شرایط آزمایشی است (0/001>p). نتیجه‌گیری: با استناد به یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که درمان شناختی رفتاری می‌تواند در بهبود الگوهای ارتباطی، تعهد زناشویی و سازگاری عاطفی زوجین کمک‌کننده باشد و به بهبود رضایت زناشویی آنان کمک کند.</div> Aims: This study was conducted to investigate the effectiveness of cognitive–behavioral therapy on communication patterns, marital commitment, and emotional adjustment in couples. Materials and Methods: The method of this study was quasi-experimental, and a two-group experimental–control research design with pretest and posttest was used. The statistical population of this study included all married women in Tabriz with low communication patterns, marital commitment, and emotional adjustment. The sample consisted of 30 married women who had referred to a counseling center, and purposive sampling was used to select them. They were then randomly divided into two groups: an experimental group of 15 participants and a control group of 15 participants. An eight-session program was implemented for the experimental group. The intervention used in this study was cognitive–behavioral therapy. Data-collection instruments included the Communication Patterns Questionnaire developed by Ritchie and Fitzpatrick (1990), the Marital Commitment Questionnaire developed by Adams and Jones (1997), and the Emotional Adjustment Questionnaire developed by Spanier (1976). The data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA) at a significance level of .05. Findings: The results of the analysis of covariance showed that the difference between the experimental and control groups was significant overall with respect to the scores of the dependent variables. The mean scores for personal commitment (M = 37.26, SD = 1.71), moral commitment (M = 34.57, SD = 1.12), and structural commitment (M = 64.80, SD = 3.16) at posttest showed improvement compared with the mean scores for personal commitment (M = 17.71, SD = 1.32), moral commitment (M = 21.20, SD = 3.02), and structural commitment (M = 41.22, SD = 3.65) at pretest. The mean scores for marital satisfaction (M = 18.60, SD = 2.47), dyadic correlation (M = 8.87, SD = 1.58), dyadic agreement (M = 27.47, SD = 2.99), and expression of affection (M = 5.13, SD = 1.40) at posttest increased compared with the mean scores for marital satisfaction (M = 29.13, SD = 5.68), dyadic correlation (M = 15.00, SD = 3.50), dyadic agreement (M = 34.07, SD = 3.41), and expression of affection (M = 2.27, SD = 3.51) at pretest. In addition, the mean scores for conversational orientation (M = 35.60, SD = 2.19) and conformity orientation (M = 24.60, SD = 1.68) at posttest were higher than the corresponding pretest means of 27.13 (SD = 2.32) and 17.53 (SD = 1.88). The results showed that 97.6% of the variance in personal commitment, 98.0% of the variance in moral commitment, and 93.2% of the variance in structural commitment were attributable to the experimental condition (p < .001). In addition, 63.5% of the variance in marital satisfaction, 59.3% of the variance in dyadic correlation, 47.2% of the variance in dyadic agreement, and 25.3% of the variance in expression of affection were attributable to the experimental condition (p < .001). Furthermore, the results of the analysis of covariance showed that 77.1% of the variance in conversational orientation and 92.7% of the variance in conformity orientation were attributable to the experimental condition (p < .001). Conclusion: Based on the findings, it can be concluded that cognitive–behavioral therapy can help improve communication patterns, marital commitment, and emotional adjustment in couples and contribute to improved marital satisfaction. درمان شناختی رفتاری, زوج درمانی, ارتباط, تعهد زناشویی, سازگاری عاطفی, زوجین. Cognitive–behavioral therapy ,Couple therapy ,Communication,Marital commitment, Emotional adjustment ,Married women 1 20 http://jpmed.ir/browse.php?a_code=A-10-1495-1&slc_lang=fa&sid=1 nasim jahansari نسیم جهان سری n.jahansari@gmail.com https://orcid.org/0009-0003-1572-6170 Yes Department of Psychology, Faculty of Medical Sciences, Tabriz Medical Science Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran گروه روانشناسی، دانشکده علوم پزشکی، واحد علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. Naeimeh Moheb نعیمه محب https://orcid.org/0009-0001-6036-4584 No Department of Psychology, Faculty of …, Tabriz Medical Science Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran گروه روانشناسی، دانشکده علوم پزشکی، واحد علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.