دوره 14، شماره 1 - ( 1404 )
جلد 14 شماره 1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.TABRIZU.REC.1399.339
چکیده: (770 مشاهده)
اهداف: با توجه به افزایش نشانههای طلاق عاطفی در میان زنان و نقش تأثیرگذار عوامل فردی و ارتباطی در شکلگیری آن، این پژوهش با هدف بررسی رابطه تفکیک خویشتن و امنیت روانی با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز؛ نقش میانجی راهبردهای حل تعارض انجام گرفت.
مواد و روشها: مطالعه حاضر به صورت توصیفی از نوع همبستگی و به روش مدل معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تبریز در سال 1403 بودند. نمونه آماری پژوهش حاضر شامل 250 نفر از زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تبریز بود که به پرسشنامۀ تفکیک خویشتن با ۴6 سؤالی اسکورن و فریندلندر، پرسشنامۀ امنیت روانی (PSS) مازلو، پرسشنامۀ طلاق عاطفی (EDQ) گاتمن و همکاران و پرسشنامۀ سبکهای حل تعارض (ROCI-II) پاسخ دادند. نتایج بهدست آمده با استفاده از مدل معادلات ساختاری و نرمافزارهای SPSS و AMOS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: یافتههای حاصل از توصیف ویژگیهای جمعیتشناختی نشان داد که بیشترین فراوانی مربوط به گروه سنی ۳۱ تا ۴۰ سال با ۱۴۰ نفر (۵۶ درصد)، ۱۵۰ نفر (۶۰ درصد) دارای مدرک کارشناسی، اکثریت نمونه (۵۸ درصد) در بازه ۵ تا ۱۵ سال زندگی مشترک و ۱۵۵ نفر (۶۲ درصد) خانهدار و ۹۵ نفر (۳۸ درصد) شاغل بودند. نتایج روش آماری مدل معادلات ساختاری نشان داد که تفکیک خویشتن (391/0-)، امنیت روانی (410/0-) و راهبردهای حل تعارض (263/0-) با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز رابطه معنی دار دارد، راهبردهای حل تعارض با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز رابطه مستقیم دارد، امنیت روانی با راهبردهای حل تعارض رابطه دارد (05/0>p). همچنین راهبردهای حل تعارض نقش میانجی در رابطه تفکیک خویشتن و امنیت روانی با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز دارد و مدل کلی پژوهش برازش دارد (05/0>p).
نتیجهگیری: براساس مطالعه حاضر میتوان نتیجه گرفت که هر اندازه زوجین تفکیک خویشتن و امنیت روانی بالاتری داشته باشند، راهبردهای حل تعارض بهتری خواهند داشت و در نتیجه طلاق عاطفی هم کاهش خواهد یافت.
مواد و روشها: مطالعه حاضر به صورت توصیفی از نوع همبستگی و به روش مدل معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تبریز در سال 1403 بودند. نمونه آماری پژوهش حاضر شامل 250 نفر از زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تبریز بود که به پرسشنامۀ تفکیک خویشتن با ۴6 سؤالی اسکورن و فریندلندر، پرسشنامۀ امنیت روانی (PSS) مازلو، پرسشنامۀ طلاق عاطفی (EDQ) گاتمن و همکاران و پرسشنامۀ سبکهای حل تعارض (ROCI-II) پاسخ دادند. نتایج بهدست آمده با استفاده از مدل معادلات ساختاری و نرمافزارهای SPSS و AMOS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: یافتههای حاصل از توصیف ویژگیهای جمعیتشناختی نشان داد که بیشترین فراوانی مربوط به گروه سنی ۳۱ تا ۴۰ سال با ۱۴۰ نفر (۵۶ درصد)، ۱۵۰ نفر (۶۰ درصد) دارای مدرک کارشناسی، اکثریت نمونه (۵۸ درصد) در بازه ۵ تا ۱۵ سال زندگی مشترک و ۱۵۵ نفر (۶۲ درصد) خانهدار و ۹۵ نفر (۳۸ درصد) شاغل بودند. نتایج روش آماری مدل معادلات ساختاری نشان داد که تفکیک خویشتن (391/0-)، امنیت روانی (410/0-) و راهبردهای حل تعارض (263/0-) با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز رابطه معنی دار دارد، راهبردهای حل تعارض با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز رابطه مستقیم دارد، امنیت روانی با راهبردهای حل تعارض رابطه دارد (05/0>p). همچنین راهبردهای حل تعارض نقش میانجی در رابطه تفکیک خویشتن و امنیت روانی با طلاق عاطفی زنان شهر تبریز دارد و مدل کلی پژوهش برازش دارد (05/0>p).
نتیجهگیری: براساس مطالعه حاضر میتوان نتیجه گرفت که هر اندازه زوجین تفکیک خویشتن و امنیت روانی بالاتری داشته باشند، راهبردهای حل تعارض بهتری خواهند داشت و در نتیجه طلاق عاطفی هم کاهش خواهد یافت.
شمارهی مقاله: e7
نوع مقاله: پژوهشی اصيل |
موضوع مقاله:
آسیبهای مرتبط با فعاليت انتظامی
دریافت: 1404/10/13 | پذیرش: 1405/3/12 | انتشار: 1405/5/3
دریافت: 1404/10/13 | پذیرش: 1405/3/12 | انتشار: 1405/5/3
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |